Oruç
İslam’ın şartlarından ve beş temelinden biri oruç tutmaktır. Oruç da, namaz gibi bir farz-ı ayındır. Hicretin ikinci senesinde Medine’de farz kılınmıştır. Oruç, “Niyetlenip, tan yeri ağarmaya başladığı zamandan akşam güneş batıncaya kadar hiçbir şey yememek, içmemek ve cinsi münasebette bulunmamak” demektir.
Oruçlar, farz, vacip, nafile ve mekruh nevilerine ayrılır. Ramazan orucu, vakti tayin edilmiş farz orucudur. Kazaya kalan Ramazan orucu ile kefaret olarak tutulan oruçlar, vakti muayyen olmayan farz oruçlarıdır. Nezir ( adak) oruçları, vaciptir. Allah’ı Teala’nın rızası için tutulacak (yukarıdaki neviler dışındaki) oruçlar ise, nafile nevini teşkil ederler ki bunlar sünnet, müstehab ve mendup diye anılırlar. Bir de mekruh oruçlar vardır( sırf Cuma veya sırf cumartesi günü tutulan oruç gibi). Ramazan bayramının birinci günü ile Kurban bayramının dört günü oruç tutmak, harama yakın bir mekruhtur.
Şüphe yok ki, yüce Allah mutlak manada hikmet sahibidir. O’nun kullarına emrettiği şeylerde birçok faydalar vardır. Tabii ki, insanoğlu, bu hikmetlerin hepsini kavrayamaz. İnsan aklının kavrayamayacağı birçok hikmetlerin yanı sıra, orucun gayet açık bir şekilde fark edilen faydaları vardır. İnsan, oruç sayesinde hayvani duygulardan kurtulmaya çalışır, ruhunu arıtır, manevi hazların en yücelerini tatmaya başlar. Oruçlu bir cemiyetin sosyal ve ahlaki hayatında bambaşka bir gelişme ve fazilet tecelli eder. Bir müddet mahrumiyete katlanan insan, sürekli mahrumiyet içinde olanları daha iyi düşünür. Orucun insan sağlığındaki müsbet tesirleri ise, sayılamayacak kadar çoktur. Oruç tutacak kimsenin sahur yemeği yemesi sevaptır. Sahurun gecenin sonuna ( imsak vaktinden az öncesine ) kadar geciktirilmesi, iftarın ise hemen güneşin batmasını takiben yapılması, orucun hurma gibi tatlı bir şeyle açılması, oruçlunun fakirlere yardım etmesi, oruçlu için müstehab olan şeylerdir.